Τα Μιούζικαλ στο Θέατρο

Η μουσική έχει υπάρξει κεντρικό χαρακτηριστικό του θεάτρου για περισσότερο από 2000 χρόνια. Πολλοί μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι το μουσικό θέατρο και τα μιούζικαλ είναι, στην πραγματικότητα, ο κυρίαρχος τρόπος της δραματικής τέχνης. Ως συγκεκριμένο ύφος και μέθοδος, ωστόσο, το μουσικό θέατρο εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε κατά τα τελευταία 150 χρόνια, ως μια δραματική μορφή μεγάλης ποικιλίας, με υψηλή καλλιτεχνική σημασία, και εμπορική έφεση.

MOYZIKAL

Πιο γνωστή είναι η συνεισφορά της Αμερικής με συνθέσεις μελοδραμάτων , τραγουδιών, και χορών στη δεκαετία του 1860. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η μαύρη μουσική κωμωδία, οι ελαφρές όπερες, η όπερα bouffe, και η βιεννέζικη οπερέτα είχαν επεκτείνει τις δυνατότητες της μουσικής στο θέατρο.

Η Χρυσή Εποχή

Η Χρυσή Εποχή του μουσικού θεάτρου καλύπτει τα πρώτα δύο τρίτα του εικοστού αιώνα, αλλά περιέχει δύο διακριτές φάσεις. Η πρώτη, που διαρκεί από το 1900 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ήταν η εποχή της μουσικής κωμωδίας, τονίζοντας το κωμικό στοιχείο, το τραγούδι, το νεανικό ρομαντισμό, τα ελαφρά ντυμένα κορίτσια σε χορωδία, τον περιστασιακό πατριωτικό σωβινισμό, και το θεαματικό χορό. Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικά απλή πλοκή, χαρακτήρες που ήταν αυστηρά ρομαντικοί ή με χιούμορ, και χαρούμενα τραγούδια και χορό με ελάχιστη ή καμία σχέση με την πλοκή. Στο Χάρλεμ, η μαύρη μουσική προσέλκυσε κοινό με πιασάρικα κομμάτια και ενεργητικό χορό.

MOYZIKAL3

Το μουσικό σχήμα της κωμωδίας ήταν πολύ διασκεδαστικό, αλλά η δεύτερη φάση της Χρυσής Εποχής, το μουσικό δράμα, μετατόπισε τις δυνατότητές του μιούζικαλ στη μορφή με την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εξοικειωμένοι σήμερα. Ολοένα και πιο εξελιγμένες μουσικές και σοβαρά θέματα με πλοκή, με μουσική και το χορό, καθώς και διάλογο, χαρακτήρισαν τη νέα μορφή των μιούζικαλ. Έργα όπως το Ναυτικό Σαλόνι, Porgy and Bess, Οκλαχόμα!, Ο Βασιλιάς και εγώ, και ο Βιολιστής στη Στέγη πέτυχαν ένα επίπεδο εμπορικής επιτυχίας χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του θεάτρου.

To τέταρτο του αιώνα που χωρίζει το μουσικό ορόσημο του Οκλαχόμα! (1943) και του ροκ μιούζικαλ Hair (1968) στο Broadway είναι σε γενικές γραμμές, αν και όχι καθολικά, η «Χρυσή Εποχή» του αμερικανικού μουσικού θεάτρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μεταξύ του “Oh, What a Beautiful Morning” και του “The Age of Aquarius,” το Αμερικάνικο μουσικό θέατρο εξελίχθηκε από διάφορες προπολεμικές ενσαρκώσεις σε μια διεθνώς αναγνωρισμένη μορφή «νόμιμου» θέατρου με πολλαπλά γενικά υποείδη και ένα επεκτεινόμενο δίκτυο συνδέσεων στο διεθνές εμπόριο και τη μαζική κουλτούρα. Προερχόμενο σχεδόν αποκλειστικά από τέσσερις δεκάδες θέατρα στη συνέχεια συγκεντρώθηκε σε ένα, με επίκεντρο το Broadway μεταξύ της 39th και 46th Street στη Νέα Υόρκη. Η μουσική Χρυσή Εποχή ξεκίνησε σε ένα περίεργο πολιτιστικό τοπίο. Ως επιδοτούμενη, υψηλού κινδύνου εμπορική επιχείρηση, προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στην κλιμάκωση των καλλιτεχνικών φιλοδοξιών και τις οικονομικές αναγκαιότητες και προσπάθησε να αποκτήσει ενισχυμένη πολιτιστική θέση ως κύρια και αυτόχθονη μορφή θεατρικής τέχνης.

MOYZIKAL2

Broadway

Η Μεγάλη Ύφεση δεν σταμάτησε το Broadway – στην πραγματικότητα, η δεκαετία του 1930 είδε την ανάλαφρη μουσική κωμωδία να φτάνει στο ζενίθ της δημιουργίας. Το Of Thee I Sing (1931) του Gershwin ήταν το πρώτο μιούζικαλ που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ Δράματος. Οι Rodgers & Hart (σ On Your Toes – 1936) και Κόουλ Πόρτερ (Anything Goes – 1934) προσέφεραν και εκείνοι το μερίδιο τους σε παραστάσεις και τραγούδια.
Το 1940 ξεκίνησε με μουσικές κωμωδίες, αλλά το Lady in the Dark άνοιξε το δρόμο για πιο ρεαλιστικά μιούζικαλ. Οι Rodgers και Hammerstein με το Οκλαχόμα (1943) παρουσίασαν την πρώτη πλήρως ολοκληρωμένη μουσική παράσταση, χρησιμοποιώντας τραγούδι και χορό για να αναπτύξουν τους χαρακτήρες και την πλοκή. Μετά την Οκλαχόμα, η μουσική δεν θα είναι ποτέ η ίδια στο θέατρο – αλλά οι συνθέτες Irving Berlin (Annie Get Your Gun – 1946) και Κόουλ Πόρτερ (Kiss Me Kate – 1947) σύντομα αποδείχθηκαν ότι είναι έτοιμοι να προσαρμοστούν στην ολοκληρωμένη μορφή του μιούζικαλ.

Δεκαετία του 1950

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, τα μιούζικαλ του Broadway ήταν η λαϊκή μουσική του δυτικού κόσμου. Κάθε εποχή έφερε μια φρέσκια σοδειά κλασικού μιούζικαλ που αναμενόταν με μεγάλη αγωνία από το ευρύ κοινό. Μεγάλη ιστορίες, με αξέχαστα τραγούδια και χορούς χαρακτήριζαν τα νέα έργα, με αποτέλεσμα τις αξέχαστες επιτυχίες όπως Ο Βασιλιάς και εγώ, My Fair Lady, και δεκάδες άλλα.
Τη δεκαετία του 1990, τα μεγάλα μιούζικαλ δεν κέρδιζαν πια το κοινό, και το κόστος ήταν τόσο υψηλό που ακόμη και μακροχρόνιες επιτυχίες (Τρελός για Σένα, Sunset Boulevard) δεν ήταν σε θέση να φέρουν κέρδος στο Broadway. Νέες επιλογές απαιτήθηκαν τώρα με την υποστήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων για την ανάπτυξη και την επιτυχία των μιούζικαλ, μια τάση διαπιστώθηκε με το Lion King, και Livent’σ Ragtime της Disney. Ακόμη και το Rent και ο Τιτανικός προωθήθηκαν από μικρότερες, εταιρικές οντότητες.

Όπως τελείωσε ο 20ος αιώνα, το μουσικό θέατρο βρισκόταν σε μια αβέβαιη κατάσταση, επικαλούμενο παλιότερες επιτυχίες (Fosse) και εκδόσεις παλιών ταινιών (Footloose, Saturday Night Fever), καθώς και μιούζικαλ της προηγούμενης δεκαετίας . Όμως, αρχής γενομένης από το έτος 2000, μια νέα αναζωπύρωση της αμερικανικής μουσικές κωμωδίες βρήκε το Broadway. Τα Producers, Urinetown, Thoroughly Modern Millie, Hairspray ήταν αστεία, μελωδικά και εφευρετικά οργάνωσαν, και έφεραν νέα ελπίδα για το είδος.
Τα σύγχρονα μιούζικαλ έχουν γίνει μια ποικιλόμορφη δραματική μορφή. Ενώ τα περισσότερα έργα που παράγονται, καθώς και τα μιούζικαλ του Broadway σήμερα είναι αναβιώσεις έργων της Χρυσής Εποχής, πολλά άλλα είδη έχουν δημιουργηθεί. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έχει παρατηρηθεί μεγάλη αύξηση της σημασίας της χορογραφίας στα μιούζικαλ, που αντικατοπτρίζεται από την εμφάνιση χορογράφων στα εν λόγω έργα όπως το West Side Story, το Σικάγο, και A Chorus Line.

MOYZIKAL1

Επιρροές

Μεγάλη επιρροή στα σύγχρονα μιούζικαλ, ασκήθηκε από το συνθέτη και στιχουργό Stephen Sondheim. Το έργο του, που χαρακτηρίζεται από μια ανησυχητική πλοκή, ειρωνικό και με μερικές φορές κυνικό τόνο, σκεπτικισμό σχετικά με τη συμβατική ηθική, και σοφιστικέ, ενήλικους και περίπλοκους στίχους σε μουσική με εκπληκτικό ρυθμό εισήγαγε νέα θέματα και μορφή σε έργα όπως Sweeney Todd, Sunday in the Park with George, και Assassins.

Πολλά από τα πιο επιτυχημένα μιούζικαλ του κόσμου σήμερα προέρχονται από την Ευρώπη. Αυτά είναι μιούζικαλ, όπως το Cats του Andrew Lloyd Webber και το Φάντασμα της Όπερας των Γάλλων Alain Boublil και Claude-Michel ή το Les Miserables και Miss Saigon του Schönberg.
Καθώς τα μιούζικαλ εξελίχθηκαν σε μουσικο- κινηματογραφικές δραματικές κατασκευές, έγιναν πιο τολμηρά στο θέμα τους, και πιο σοβαρά στον κοινωνικό σχολιασμό τους. Τα μιούζικαλ και η μουσική κωμωδία είναι σήμερα οι δύο κύριοι κλάδοι του αμερικανικού μουσικού θεάτρου, που ακμάζουν καλλιτεχνικά και εμπορικά, γιατί το καθένα έχει τη δική του θέση και τον σκοπό του, και κάθε συνεχίζει χρόνο με το χρόνο με την υπόσχεση ενός ακόμη πιο πλούσιου και γεμάτου μέλλοντος.


Διαφήμιση στο Ιντερνετ στο Facebook στο Google Adwords

Διαφήμιση Γρήγορα Εύκολα και Οικονομικά Δείτε Πως!


Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε;

Γράψτε το σχόλιο σας για όσα διαβάσατε παραπάνω. Θα χαρούμε να ακούσουμε ότι έχετε να πείτε, γράψτε σε Ελληνικά και σε Greeklish όπως σας βολεύει. Μην ξεχνάτε επίσης ότι μπορείτε να αφήσετε και την κριτική σας για παραστάσεις που έχετε δει  στις Κριτικές Θεάτρου 


No comments yet.

Αφήστε μια απάντηση