Η τριλογία «Ορέστεια» του Αισχύλου σε μια ενιαία παράσταση στην Επίδαυρο

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο τη μοναδική σωζόμενη τριλογία του Αρχαίου Δράματος Ορέστεια του Αισχύλου  σε μία ενιαία παράσταση τρεις σκηνοθέτιδες που σκηνοθετούν για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, με μεγάλα ονοματα της θεατρικής σκηνής, όπως η Φιλαρέτη Κομνηνού, η Μαρία Κίτσου, ο Γιώργος Χρυσοστόμου , ο Αργύρης Ξάφης, η Αγορίτσα Οικονόμου, η Εύη Σαουλίδου κ.α.

 

«Ορέστεια» του Αισχύλου

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, 28-29 Ιουνίου 2019

Αγαμέμνων σκηνοθεσία Ιώ Βουλγαράκη, Χοηφόροι σκηνοθεσία Λίλλυ Μελεμέ και Ευμενίδες σκηνοθεσία Γεωργία Μαυραγάνη.

Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης

Σκηνικά: Πάρις Μέξης

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

«Αγαμέμνων» Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Tαυτότητα παράστασης

Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής

Κοστούμια: Πάρις Μέξης

Κίνηση: Μαρία Σμαγιέβιτς (Maria Smajevic)

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Χριστοδουλοπούλου

Διανομή:

Αγαμέμνων: Αργύρης Ξάφης

Κασσάνδρα: Δέσποινα Κούρτη

Κλυταιμνήστρα: Εύη Σαουλίδου

Αίγισθος: Αλέξανδρος Λογοθέτης

Φρουρός: Στέλιος Ιακωβίδης

Κήρυκας: Δημήτρης Γεωργιάδης

Χορός ανδρών

Θανάσης Βλαβιανός, Πάρις Θωμόπουλος, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νίκος Καρδώνης, Κωστής Κορωναίος, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Νταλιάνης, Θέμης Πάνου, Στρατής Πανούριος

Στο αριστούργημα όλων των εποχών του θεάτρου Ορέστεια του Αισχύλου, ο Αγαμέμνων, το πρώτο έργο της τριλογίας, είναι η αρχή μιας πολυεπίπεδης θεατρικής σύλληψης που με όχημα το μύθο του Τρωικού πολέμου ρίζωσε στο παρόν που γράφτηκε (την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.) και από τότε ριζώνει σε κάθε παρόν μέχρι σήμερα. Μετά από δέκα χρόνια ο βασιλιάς επιστρέφει από τον τρομερότερο των πολέμων νικητής για να δολοφονηθεί στο σπίτι του από τη γυναίκα του. Δέκα χρόνια αναμονής για ένα τέτοιο έγκλημα. Σ’ ένα ποιητικό σύμπαν σαν αυτό, όπου ο άνθρωπος είναι άλυτο αίνιγμα και η ανθρώπινη πράξη δεν συμβαίνει κάτω από άδειους ουρανούς, θύτης και θύμα εναλλάσσουν ρόλους. Την εναλλαγή αυτή παρακολουθεί μια άρχουσα τάξη που σιωπά, ώσπου χάνει τελικά όχι μόνο τη δύναμή της, αλλά την ίδια την υπόστασή της. Ποιος έχει δικαίωμα στο έγκλημα και από πού αντλεί το δικαίωμα αυτό;

«Χοηφόροι» Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Ταυτότητα παράστασης

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος

Κίνηση: Μόνικα Κολοκοτρώνη

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Μάγδα Κόρπη

Διανομή:

Κλυταιμνήστρα: Φιλαρέτη Κομνηνού

Αίγισθος: Γιώργος  Χρυσοστόμου

Ηλέκτρα: Μαρία Κίτσου

Τροφός: Αγορίτσα Οικονόμου

Ικέτης: Βασίλης Καραμπούλας

Ορέστης: Γιάννης Νιάρρος

Πυλάδης: Γιώργος Στάμος

Χορός γυναικών: Νατάσα Εξηνταβελώνη, Σοφία Κουλέρα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Μαίρη Μηνά, Νάνσυ Μπούκλη, Αρετή  Τίλη, Ιώβη Φραγκάτου, Χριστίνα Χριστοδούλου

Το δεύτερο μέρος της Ορέστειας, τοποθετείται χρονικά 10 χρόνια περίπου μετά το τέλος του Αγαμέμνονα. Εδώ χτυπά η αιμάτινη καρδιά της τριλογίας. Το έδαφος έχει ήδη προετοιμαστεί για την έλευση του Ορέστη, του νεαρού εκδικητή που οφείλει να ανταποκριθεί στον πανάρχαιο νόμο του καθήκοντος και να ανταποδώσει αίμα στο αίμα. Ο νεκρός πατέρας ζητά εκδίκηση και η παρουσία του στο έργο είναι εξίσου ισχυρή, με διαφορετικό τρόπο φυσικά, όπως και στον Αγαμέμνονα. Το τοπίο στις Χοηφόρους είναι ζοφερό και απειλητικό. Ένα νέο κράτος υπό το  καθεστώς βίας, τρομοκρατίας και φοβικής σιωπής – το ζευγάρι των σφετεριστών, και παράνομων εραστών, που έχει κλέψει με δόλο την εξουσία από τον νόμιμο βασιλιά,   έχει βάψει τα χέρια του με αίμα κι έχει βυθίσει τη χώρα στο σκοτάδι και το χάος.

Ο παλαιός κόσμος έχει φτάσει σε τραγικό αδιέξοδο και έχει χρεοκοπήσει, ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά. Η αποτρόπαιη πράξη που θα διαπράξει ο  Ορέστης  είναι επιβεβλημένη από τους θεούς και το ίδιο το σύμπαν. Η βία επιζητά τη βία και η Ερινύα του πατέρα παραμονεύει. Το λαμπρό φως της νέας Δικαιοσύνης που θα συμφιλιώσει τον παλαιό με τον καινούριο κόσμο που ανατέλλει, βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά και ο δρόμος που θα πρέπει να διανυθεί προς αυτήν την κατεύθυνση είναι εξαιρετικά επώδυνος. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επανάληψη της αποτρόπαιης βίας γίνεται τελετουργία εξαγνισμού μιας ολόκληρης κοινωνίας η οποία θα μεταβεί απ’ το σκοτάδι στο φως.

«Ευμενίδες» Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη

Σύμβουλος Δραματουργίας: Δημοσθένης Παπαμάρκος

Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα

Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Νικολάου

Μουσικός σχεδιασμός: Χάρης Νείλας

Βοηθοί σκηνοθέτη-σκηνογράφου: Ράνια Κελαϊδίτη, Λίλη Κυριλή

Διανομή: Ναζίκ Αϊδινιάν, Μιχάλης Βαλάσογλου, Στέλλα Βογιατζάκη, Κατερίνα Καραδήμα,  Ευαγγελία Καρακατσάνη, Εμμανουέλα Μαγκώνη, Νίκος Μάνεσης,  Παναγιώτης Παναγόπουλος, Αγγελική Παπαθεμελή, Μαριάμ Ρουχάτζε, Τζωρτζίνα Τάτση

O Oρέστης είναι στους Δελφούς καταδιωκόμενος από τις Ερινύες. Είναι ικέτης στο ιερό του Απόλλωνα ζητώντας την προστασία του θεού. Ακολουθώντας τις συμβουλές του έρχεται στην Αθήνα όπου προσπέφτει ικέτης στο άγαλμα της Αθηνάς. Οι εξαγριωμένες Ερινύες παρακινημένες από το φάντασμα της Κλυταιμνήστρας τον ακολουθούν.

Η λύση θα δοθεί στον Άρειο Πάγο, το δικαστήριο των Αθηνών. Ο Χορός των Ερινυών και ο Ορέστης θα υπερασπιστούν τα πιστεύω τους. Η ισοψηφία που προκύπτει με την ψήφο της Αθηνάς κηρύσσει αθώο τον Ορέστη ο οποίος εξυμνεί την Πόλη των Αθηνών και διακηρύσσει ότι στο εξής συμμαχία ακατάλυτη θα δένει την πατρίδα του με την Αθήνα. Η Αθηνά καθιερώνει τιμές για τις Ερινύες και τις ανακηρύσσει αγαθοποιές θεότητες, δηλ Ευμενίδες.

Η τριλογία κλείνει τον κύκλο της με την αποκατάσταση της ισορροπίας, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ισορροπίας και συμφιλίωσης σε μια τραγική σύγκρουση που ο άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει λύση.  Η κρίση αυτή έρχεται λίγο μετά το 462 όταν με τη μεταβολή του πολιτεύματος είχε μεταφερθεί στον Άρειο Πάγιο η δικαιοπραξία των φονικών υποθέσεων.

  • 141
  •  
  •  
  •  

Σχολιάστε