Είδαμε το “Εγώ, Εσύ και ο Φειντώ” – Κριτική της Παράστασης

Η θεατρική ομάδα Αντικλείδι μετά την επιτυχία που είχε πριν λίγα χρόνια με το “Κουδούνι” επιστρέφει με την κωμωδία «Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ» – έτσι, με το όνομα επίτηδες λάθος. Μία κωμωδία “επιστημονικών” παρεξηγήσεων και εξωσυζυγικών καταστάσεων και μπερδεμάτων. Η παράσταση «Εγώ, εσύ και ο Φειντώ», σε κείμενο και σκηνοθεσία Δημήτρη Αλεξίου που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, αποτελεί μια ευφυή, ζωντανή και ουσιαστική θεατρική πρόταση που συνομιλεί ταυτόχρονα με την ιστορία του θεάτρου και με το σήμερα. Δεν πρόκειται απλώς για μια αναφορά ή έναν φόρο τιμής στον Ζορζ Φεϊντώ και στο γαλλικό βοντβίλ, αλλά για μια δημιουργική αναμέτρηση με τη θεατρική σύμβαση, τον ρόλο του ηθοποιού, του συγγραφέα και –τελικά– του θεατή.

• Κριτική Κάτια Σωτηρίου
• Φωτογραφίες Ελπίδα Μουμουλίδου
• Ημερομηνία Δημοσίευσης 10/2/2026

Μέσα σε ένα περιβάλλον αστικής παρακμής, οι χαρακτήρες μπλέκονται σε μια αδιάκοπη δίνη υποψιών, λανθασμένων ρόλων, ερωτικών παρεξηγήσεων και ευφάνταστων συμπτώσεων, ενώ το κοινό παρακολουθεί ένα ευρηματικά οργανωμένο χάος να ξετυλίγεται μπροστά του επί σκηνής.

Το Εγώ, εσύ και ο Φειντώ είναι μια ιδιαίτερα απολαυστική κωμωδία, όπου οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, το χιούμορ είναι αιχμηρό και η δράση αδιάκοπη. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Δημήτρη Αλεξίου κινείται με ευελιξία ανάμεσα στο κλασικό και το σύγχρονο. Υπάρχει σεβασμός στη μηχανική ακρίβεια και στον ρυθμό που απαιτεί το βοντβίλ, αλλά ταυτόχρονα εισάγεται μια σύγχρονη θεατρική γλώσσα, με μεταθεατρικά στοιχεία και σαφή διάθεση αυτοσαρκασμού.

Η συζυγική απιστία αξιοποιείται ως δραματουργικό μέσο για να στηλιτευθούν η κοινωνική υποκρισία, η ψευδεπίγραφη ηθική και τα μικροαστικά πρότυπα, συνθέτοντας μια φάρσα μεγάλης ακρίβειας και θεατρικής έντασης. Ένα από τα μεγαλύτερα ατού της παράστασης είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει το ίδιο το κοινό. Ο θεατής δεν είναι παθητικός αποδέκτης, αλλά συνδημιουργός της εμπειρίας. Καλείται να αναγνωρίσει τα θεατρικά στερεότυπα, να γελάσει με αυτά, αλλά και να αναρωτηθεί για τη λειτουργία τους. Από τα πρώτα λεπτά της παράστασης γίνεται σαφές ότι το έργο δεν επιδιώκει την απλή αναπαραγωγή μιας φάρσας. Αντίθετα, χρησιμοποιεί τον Φεϊντώ ως αφετηρία για να μιλήσει για τις σχέσεις, τις παρεξηγήσεις, τις μάσκες που φοράμε στην καθημερινότητα και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο γέλιο και την υπαρξιακή αγωνία. Το «εγώ» και το «εσύ» του τίτλου δεν είναι μόνο οι χαρακτήρες επί σκηνής, αλλά και οι ρόλοι που εναλλάσσονται συνεχώς μέσα στα πλαίσια της φαρσικής κρίσης αξιών και συναισθημάτων.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον ρυθμό της παράστασης. Το έργο «τρέχει» με ακρίβεια, χωρίς περιττές καθυστερήσεις, αλλά και χωρίς να εγκλωβίζεται σε μια επιφανειακή φρενίτιδα. Το χιούμορ προκύπτει τόσο από την κατάσταση όσο και από τον λόγο, ενώ οι παύσεις και τα βλέμματα αξιοποιούνται έξυπνα για να αναδειχθούν οι χαρακτήρες και οι μεταξύ τους σχέσεις. Το γέλιο του κοινού είναι συχνό και ειλικρινές, αλλά δεν είναι ποτέ κενό· συνοδεύεται από μια αίσθηση αναγνώρισης καταστάσεων που μοιάζουν κοινωνικά οικείες, αλλά και, σε ορισμένες στιγμές, από έναν υπόγειο προβληματισμό που αποτελεί και δείγμα μιας καλής κωμωδίας.

Οι ερμηνείες κινούνται σε υψηλό επίπεδο και υπηρετούν με συνέπεια το ύφος της παράστασης. Οι ηθοποιοί επιδεικνύουν την απαιτούμενη σωματικότητα, ακρίβεια στην κίνηση και σαφή επίγνωση του κωμικού μέτρου. Δεν «υπερπαίζουν», αλλά ούτε φοβούνται την υπερβολή όταν αυτή απαιτείται από τα τεκταινόμενα στη σκηνή. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό προσωπείο και στη στιγμιαία αποκάλυψη της ανθρώπινης ευαλωτότητας των χαρακτήρων. Εκεί ακριβώς η παράσταση αποκτά βάθος και ξεφεύγει από τα στενά όρια της φάρσας.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να παρακολουθεί κανείς έναν άρτια συντονισμένο θίασο πολλών ατόμων σε συνθήκες φάρσας. Κι όμως, στην περίπτωση του Εγώ Εσύ και ο Φειντώ, το σύστημα λειτουργεί ώστε ακόμα και οι δευτερεύοντες ρόλοι να κινούνται στον ίδιο ρυθμό με τους βασικούς ρόλους. Ο Δημήτρης Αλεξίου με εξαιρετική φυσικότητα και ικανότητα μεταμόρφωσης απογειώνει το βασικό ρόλο του συζύγου γιατρού – τεχνίτη με εξαιρετικό χιούμορ και φαρσική φυσικότητα ενώ η Κατερίνα Ξαναλάτου αποδεικνύει πως έχει στόφα σπουδαίας κωμικού με πολύτιμα αυτοσχεδιαστικά αντανακλαστικά . Την ίδια ώρα, ο Μένιος Βλοχαϊτόπουλος στο ρόλο του ερωτομανή ξαδέρφου μετασχηματίζει την ακραία περσόνα του ήρωα του σε μια οργιώδη και απολαυστική γελοιότητα. Με το απαραίτητο μπρίο, αλλά και δυναμική ερμηνεία και σκηνική άνεση η Βίκυ Κατσαβριά μας συστήνει τη σύζυγο του γιατρού.

Ο Απόστολος Βαρναβέλιας ως ασθενής του γιατρού και ιδιοκτήτης της γκαρσονιέρας χαρίζει πολύ γέλιο ειδικά χάρη στο εύρημα της γλωσσικής «αταξίας» του, ο Βασίλης Μουτσόπουλος δίνει έναν απολαυστικό διοικητή της αστυνομίας,  ενώ πολύ ωραία συντονισμένες στον φαρσικό μηχανισμό που στήνει ο Αλεξίου στη σκηνή, με σκέρτσο και νάζι εμφανίζονται επίσης οι Χρυσούλα Καραπιπέρη και Στέλλα Βουξιούνη.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Νίκος Τσελίκος) λειτουργούν υποστηρικτικά, χωρίς να επιβάλλονται. Η αισθητική τους δημιουργεί τους διακριτούς χώρους του σπιτιού, της γκαρσονιέρας, του νοσοκομείου, αλλά παραμένει αρκετά αφαιρετική ώστε να επιτρέπει στο έργο να αναπνέει. Ο φωτισμός  (Χριστίνα Φυλακτοπούλου) συμβάλλει ουσιαστικά στη δημιουργία ατμόσφαιρας και τονίζει τις μεταβάσεις ανάμεσα στους χώρους, στο παιχνίδι και τη σοβαρότητα.

Το «Εγώ, εσύ και ο Φειντώ» καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα ανάλαφρο και ουσιαστικό. Δεν διεκδικεί βαρύγδουπες αλήθειες, αλλά μέσα από το χιούμορ και τη θεατρική αυτοαναφορικότητα αγγίζει ζητήματα ταυτότητας, επικοινωνίας και ανθρώπινης συνύπαρξης. Το γέλιο λειτουργεί ως μέσο αποφόρτισης, αλλά και ως εργαλείο κατανόησης. Στο τέλος της παράστασης, ο θεατής φεύγει με μια αίσθηση πληρότητας, έχοντας απολαύσει μια καλοδουλεμένη θεατρική εμπειρία που δεν τον υποτίμησε ούτε στιγμή.

Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που συνδυάζει τεχνική αρτιότητα, ευρήματα έξυπνα, ευφυές χιούμορ αλλά και θεατρική αυτοσυνείδηση, επιβεβαιώνοντας ότι το θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικό και στοχαστικό. Στον οικείο και φιλόξενο χώρο του Μικρού Κεραμεικού, το «Εγώ, εσύ και ο Φειντώ» βρίσκει το ιδανικό πλαίσιο για να αναπτυχθεί και να συναντήσει ένα κοινό έτοιμο να γελάσει, να σκεφτεί και –ίσως– να αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του μέσα από τον καθρέφτη της σκηνής. Με λίγα λόγια, ο Δημήτρης Αλεξίου παραδίδει ένα λιτά απολαυστικό υλικό, μια παράσταση με διαρκή και ευχάριστη ρευστότητα. Να τη δείτε , να γελάσετε, να αφεθείτε.