Είδαμε τα 170 Τετραγωνικά στο Θέατρο Ιλίσια – Κριτική της Παράστασης

Το βραβευμένο νεοελληνικό έργο του Γιωργή Τσουρή «170 τετραγωνικά (Moonwalk)», επιστρέφει στο Θέατρο Ιλίσια – Βολανάκης, για τρίτη χρονιά, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη.

  • Κριτική Κάτια Σωτηρίου

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, ο θάνατος του πατέρα, ξαναφέρνει κάτω από την ίδια στέγη δύο αδερφές που έμεναν μακριά. Σκληρές αντιθέσεις και διαφωνίες, δημιουργούν μια έκρυθμη κατάσταση ανάμεσα στη μικρή εγκυμονούσα αδερφή, τον σύντροφό της και τη μεγάλη αδερφή, η οποία επιστρέφει στο σπίτι μετά από πολυετή απουσία με σκοπό να το πουλήσει.

Μια απογευματινή επίσκεψη – βόμβα, θα φέρει αντιμέτωπους όλους τους αντιήρωές μας με το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον τους, και θα εκτροχιάσει με κωμικό και απρόσμενο τρόπο την ήδη ασταθή πορεία τους. Κρυμμένα μυστικά, απανωτές ανατροπές και εκκωφαντικές αποκαλύψεις συνθέτουν έναν οικογενειακό συναισθηματικό ντέρμπυ κορυφής, σε ένα «ρινγκ» 170 τετραγωνικών μέτρων.  Πόσα νομίζεις ότι ξέρεις για τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους; Ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος;

Ένα έργο που καταστάσεων και χαρακτήρων ένα οδυνηρό και θαρραλέο ταξίδι εκεί όπου χτυπά η καρδιά της πραγματικότητας: στην καθημερινότητα των συνηθισμένων ανθρώπων. Ο Γιωργης Τσουρής κατορθώνει να καταγράψει τα συναισθηματικά ρεύματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια και, ακολουθώντας τα, να φτάσει στην αληθινή ζωή. Τα 170 τετραγωνικά είναι μια παράσταση με ευφάνταστη , σχεδόν φαρσική δομή, καλοχτισμένους χαρακτήρες, που με το πληθωρικό χιούμορ της εύστροφης γλώσσας της, σαρκάζει τον τρόπο ζωής, τα ήθη, τα γούστα, την ηθική, την ανοησία, αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει ένα ψέμα για να είναι αποδεκτός.

Τα 170 τετραγωνικά είναι μια ρεαλιστική, διαλογική παράσταση που περιγράφει, με πολύ συναίσθημα και συγκίνηση, τα αδιέξοδα και τα προβλήματα των μελών μιας λαϊκής, ελληνικής οικογένειας, σε αναζήτηση μιας εύθραυστης ευτυχίας. Μιας οικογένειας που κρύβει μέσα της μπόλικη δυσλειτουργία, ψέματα, και μυστικά. Ο Παλούμπης με τη σκηνοθεσία του δημιουργεί μια παράσταση που ισορροπεί έξοχα το γέλιο με την θλίψη, επικεντρωμένος στις περιπλοκές και τις δυσκολίες έκφρασης των μελών της οικογένειας. Στο τέλος, όταν οι ήρωες αποφασίζουν να μιλήσουν, να εκφράσουν τον πόνο τους και τα μυστικά τους, υπερισχύει η αίσθηση μιας οδυνηρής ανάγκης κατανόησης και αποδοχής.  Η ιδέα τού να φέρεις στη σκηνή το ασυνείδητο, το άρρητο, τα κρυμμένα μυστικά μιας οικογένειας, είναι πολύ δύσκολη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να αναπαραστήσεις τη μνήμη, το κρυμμένο, αλλά ταυτόχρονα να κάνεις όλα τα πρόσωπα διφορούμενα μαζί και συμπαθή.

Η ηθογραφία του έργου αποτυπώνει την πραγματικότητα με ρεαλισμό, παραστατικότητα, φυσικότητα τόσο στη συμπεριφορά των ηρώων, όσο και στην πλοκή και στο λόγο, δίνοντάς μας ιδανικά τον τύπο του μικροαστού, που έχει γίνει ο αντιπροσωπευτικός ήρωας του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου.

Με την επικουρία μιας απλής, εύληπτης και λιτής γλώσσας καθώς και με την κλιμακωτή ανέλιξη της πλοκής, το θεατρικό αυτό γίνεται μια απλή, πολύ ανθρώπινη παράσταση, χωρίς να επιλέγει θέματα μεγάλου μεγέθους και θεάματος. Αντίθετα, ακολουθεί μέτριους ανθρώπους, μέσα σε απλά και καθημερινά ντεκόρ, κάτι που γίνεται σήμα κατατεθέν του απέριττου, ρεαλιστικού κι ανθρωποκεντρικού ύφους της σκηνοθεσίας και της δραματουργίας.

Στην παράσταση του Θεάτρου Ιλίσια, ο Γιώργος Παλούμπης στρίμωξε σε 20τ.μ. όλους τους χώρους δράσης του έργου…Θύτες και θύματα μαζί, ματαιωμένες υπάρξεις, ηττημένοι της κοινωνίας και της ζωής τους, άνθρωποι που ελπίζουν χωρίς προοπτική. Κι αυτό το τόνισε ο σκηνοθέτης αφήνοντας την παράσταση να ακολουθήσει τους φυσικούς της ρυθμούς, και τους ήρωες να σκιαγραφήσουν την περσόνα τους. Ένα θεατρικό έργο που διεισδύει στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και στην ανθρώπινη ψυχή. Ο Γιώργος Παλούμπης έστησε την παράσταση με σαφήνεια, καθαρότητα, δίνοντας έμφαση στους χαρακτήρες του έργου, συμπυκνώνοντας με λαμπρή λιτότητα το ιδεολογικό κέντρο βάρους του δράματος, αλλά και της παράστασης.


Η Αμαλία Αρσένη επωμίστηκε με εξαίσιο έλεγχο εκφραστικών μέσων και με τον αναγκαίο μαγνητισμό τον απαιτητικό ρόλο της κόρης που παλεύει με τα πρέπει, και που φαίνεται να έχει χάσει τα ηνία της σχέσης με την αδερφή της, αλλά που βρίσκει εύκολα στην ερμηνευτική της φαρέτρα την ένταση και το πάθος όταν αυτό απαιτείται. Mε αμεσότητα, φυσικότητα, αλήθεια πλάθει απολαυστικά αλλά και συγκινητικά την ηρωίδα της.

Ο Γιωργής Τσουρής, εκτός της εκπληκτικής δουλειάς που έχει κάνει στο κείμενο, είναι εξαιρετικός και στο ρόλο του καταλύτη που έρχεται να σπάσει το απόστημα και να ωθήσει τα πράγματα που έπρεπε να είχαν ειπωθεί χρόνια πριν να δούν τώρα το φως και να φέρουν τη λύτρωση. Απέδωσε το ρόλο του τόσο εμφανισιακά, όσο και υποκριτικά, με όλες τις ψυχικές και συνειδησιακές μεταπτώσεις του ήρωα, με άμεσο και «λαϊκό» τρόπο.

Έξοχη η Ήβη Νικολαΐδου με δηλητηριώδη οξύτητα στην ερμηνεία της, πλούτισε το ρόλο της αδερφής με το πλήθος των θυμικών της μεταστροφών. Είναι άξια αναφοράς το πώς καταγράφεται στο πρόσωπο της η «πτώση» από την ειρωνική διάθεση στην άρνηση και την αγωνία.

Λιτά κυνικός ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, ισορρόπησε απόλυτα την αρχική ηρεμία και φαινομενικά μεγάλη κατανόηση του ήρωα του με το μετέπειτα ξέσπασμα του όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια.

Φορέας λαϊκού, γνήσιου ύφους και ήθους η Ελένη Τσιμπρικίδου , με πηγαία κωμικότητα και σκηνική άνεση στο ρόλο της γειτόνισσας.

Όλη η παράσταση είναι η επιτομή του ρεαλισμού. Έτσι, και το σκηνικό των Κωνσταντίνα Μαρδίκη – Έλλη Παπαδάκη ακολουθεί αυτές τις επιταγές. Οι φωτισμοί της Σεμίνας Παπαλεξανδροπούλου ενισχύουν την αίσθηση οικειότητας του σπιτιού, ενώ οι μουσικές επιλογές του Γιώργη Τσουρή είναι απόλυτα ταιριαστές στο ύφος της οικογένειας και της παράστασης.’

Τα 170 τετραγωνικά είναι μια παράσταση που εγγράφεται στην ιστορία των ελληνικών, θεατρικών έργων ως μια πραγματικά σημαντική στιγμή. Κατορθώνει να ισορροπήσει με απόλυτη επιτυχία σε ένα τεντωμένο σκοινί πάνω από τα ευαίσθητα θέματα που αγγίζει αι αυτό είναι ένα τεράστιο ατού που ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης εκμεταλλεύτηκε δημιουργώντας μια εξαιρετική παράσταση. Από εκείνες που νιώθεις να σε ακολουθούν για ώρες αφότου κλείσουν τα φώτα στη σκηνή.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης – Βάλια Παπακωνσταντίνου

Μουσική – Video εγκατάσταση: Γιωργής Τσουρής

Βοηθός σκηνοθέτης: Γιωργής Τσουρής

Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη – Έλλη Παπαδάκη

Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Άρτεμις Βαλτάτζη

Φωτογραφίες: Ανδρέας Παπακωνσταντίνου

Παραγωγή: Θέασις Δράσεις Πολιτισμού Ε.Π.Ε.

 

Ηθοποιοί:

Αμαλία Αρσένη 

Ήβη Νικολαΐδου

Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Ελένη Τσιμπρικίδου 

Γιωργής Τσουρής 

Σχολιάστε