Περισσότερες από ενενήντα παραστάσεις της προηγούμενης σεζόν επιστρέφουν στις αθηναϊκές σκηνές, επιβεβαιώνοντας ότι στο θέατρο η επιτυχία δεν μετριέται μόνο από μια γεμάτη πλατεία, αλλά και από την επιθυμία του κοινού να ξανασυναντήσει μια ιστορία.
Η νέα θεατρική περίοδος δεν ξεκινά μόνο με καινούργιες παραγωγές και πολυαναμενόμενες πρεμιέρες. Ξεκινά και με επιστροφές. Παραστάσεις που συζητήθηκαν, αγαπήθηκαν ή δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τη διαδρομή τους επανέρχονται στις σκηνές της Αθήνας, διεκδικώντας μια δεύτερη —και σε ορισμένες περιπτώσεις τρίτη, πέμπτη ή ακόμη μεγαλύτερη— ζωή
Μεγάλες επιστροφές σε θεσμικές σκηνές
Στο Εθνικό Θέατρο επιστρέφουν τρεις παραγωγές που ξεχώρισαν κατά την προηγούμενη περίοδο: το «Kontakthof», ο «Βυσσινόκηπος» και η «Ιεροτελεστία». Πρόκειται για παραστάσεις με διαφορετικές αισθητικές αφετηρίες, οι οποίες, ωστόσο, συνάντησαν έντονο ενδιαφέρον και απέκτησαν τη δυναμική που απαιτείται για να συνεχίσουν την πορεία τους.
Στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση επανέρχεται ο «Οιδίποδας» του Ρόμπερτ Άικ, αυτή τη φορά με τη Μαρία Κεχαγιόγλου στον ρόλο της Ιοκάστης, ενώ ο Νίκος Κουρής παραμένει στον ρόλο του σύγχρονου Οιδίποδα.
Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά επιστρέφει και η μουσικοθεατρική «Τζένη Τζένη», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, με ζωντανή ορχήστρα και έναν πολυπληθή θίασο στον οποίο συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, η Ζέτα Μακρυπούλια και ο Χρήστος Λούλης..
Παραστάσεις που επιμένουν
Ανάμεσα στις παραγωγές που συνεχίζουν τη διαδρομή τους βρίσκεται το σκληρό και ποιητικό «Cleansed» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, με τους Μαίρη Μηνά, Χρήστο Λούλη και Δημήτρη Καπουράνη. Ένα έργο απαιτητικό, που δοκιμάζει τα όρια της αγάπης, της βίας και της ανθρώπινης αντοχής, επιστρέφει αποδεικνύοντας ότι το κοινό δεν αναζητά μόνο εύκολες ή καθησυχαστικές θεατρικές εμπειρίες.
Στο Θέατρο Τζένη Καρέζη θα παρουσιαστούν ξανά οι «Πολίτες β΄ κατηγορίας» του Μπράιαν Φρίελ, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια. Η παράσταση, εμπνευσμένη από τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής, επαναφέρει στη σκηνή τα ζητήματα της καταπίεσης, της πολιτικής βίας και της ιστορικής μνήμης — θέματα που εξακολουθούν να συνομιλούν ανησυχητικά με το παρόν.
Για πέμπτη χρονιά συνεχίζει το «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», βασισμένο στο έργο του Χρόνη Μίσσιου. Στο Μικρό Χορν επιστρέφει ο «Άγριος σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, με τους Ηλία Βαλάση, Δημήτρη Μαμιό και Ανθή Σαββάκη. Το έργο, με τη σκληρή ματιά του πάνω στην ελληνική οικογένεια, την επαρχία και τους μηχανισμούς της κοινωνικής υποκρισίας, μοιάζει να βρίσκει εκ νέου το κοινό του μέσα σε μια πραγματικότητα που δεν έχει πάψει να το τροφοδοτεί.
Στο Θέατρο Άλφα επανέρχονται από τις 26 Σεπτεμβρίου τα «Παιδιά ενός κατώτερου θεού» του Μαρκ Μέντοφ, σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου, με την Ευσταθία Τσαπαρέλη, τον Πάρη Θωμόπουλο και άλλους ηθοποιούς. Η ιστορία αγάπης ανάμεσα σε έναν δάσκαλο και μια κωφή νεαρή γυναίκα υπερβαίνει τα όρια ενός αισθηματικού δράματος, θέτοντας ερωτήματα γύρω από τη γλώσσα, την επικοινωνία, την αυτονομία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να εκφράζεται με τη δική του φωνή.
Στο Θέατρο Άνεσις επιστρέφει από τις 2 Οκτωβρίου η «Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ» του Στίβεν Κινγκ, με τους Νίκο Ψαρρά, Δημήτρη Παπανικολάου, Μάνο Βακούση και άλλους ηθοποιούς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη και Ορέστη Σταυρόπουλου. Πίσω από το σκληρό περιβάλλον της φυλακής και τον αγώνα ενός ανθρώπου να αποδείξει την αθωότητά του, βρίσκεται μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τη φιλία, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα.
Σύγχρονη ελληνική γραφή και δύσκολες θεματικές
Ιδιαίτερα ισχυρή είναι η παρουσία σύγχρονων ελληνικών έργων. Η «Αθανασία» της Νεφέλης Μαϊστράλη, με την Έλλη Τρίγγου και σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, επιστρέφει στο Σύγχρονο Θέατρο, όπως και η «Συναίνεση» της Νίνα Ρέιν, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.
Στο Θέατρο Μπέλλος επαναλαμβάνεται το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» των Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου και Βασίλη Στεργίου, σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου, ενώ στο Θέατρο 104 επιστρέφει ο ανατρεπτικός «Αρχιτέκτων» της Φώφης Τρέζου, με τον Γιώργο Παπαπαύλου.
Ο «Καραφλομπέκατσος» της Λένας Κιτσοπούλου, με τον Γιάννη Οικονομίδη, επανέρχεται στο Olvio, μαζί με το δυστοπικό «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» του Θανάση Τριαρίδη, το οποίο παρουσιάζεται για έναν τελευταίο κύκλο παραστάσεων. Στο ΠΛΥΦΑ συνεχίζεται και το «Μένγκελε», επίσης του Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη.
Αυτές οι επιστροφές δείχνουν ότι ένα μέρος του αθηναϊκού κοινού ενδιαφέρεται για παραστάσεις που δεν προσφέρουν απαραιτήτως εύκολη διαφυγή. Πολιτική βία, ιστορικό τραύμα, κοινωνικός αποκλεισμός, συναίνεση, εξουσία, οικογενειακή σύγκρουση και ανθρώπινη ευθύνη βρίσκονται στον πυρήνα πολλών έργων που εξασφάλισαν τη συνέχειά τους.
Από τον δεύτερο χρόνο στη θεατρική αντοχή
Δίπλα στις πρόσφατες επιτυχίες βρίσκονται παραγωγές που έχουν αποκτήσει αξιοσημείωτη διάρκεια. Το «TOC TOC» του Laurent Baffie επιστρέφει στο Θέατρο Βρετάνια, συνεχίζοντας μια πορεία πολλών θεατρικών περιόδων, ενώ τα «Ραδίκια ανάποδα» του Γιώργου Γαλίτη φτάνουν στη δωδέκατη χρονιά τους. Οι «Παραλλαγές Πάπιας» του David Mamet επανέρχονται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Κοραή Δαμάτη και Περικλή Μοσχολιδάκη. Για δεύτερη χρονιά συνεχίζονται επίσης οι «Γιοι και κόρες» του Γιάννη Καλαβριανού, μια παράσταση που ανασυνθέτει τη νεότερη ελληνική ιστορία μέσα από προσωπικές αφηγήσεις καθημερινών ανθρώπων.
Στο σύγχρονο ελληνικό ρεπερτόριο, το «Τζόνι Μπλε» του Γιωργή Τσουρή επιστρέφει από τις 30 Σεπτεμβρίου, έχοντας ήδη κερδίσει το κοινό με το ωμό χιούμορ, την αμεσότητα και τη δύναμη των ερμηνειών του. Ο Τσουρής, ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής δραματουργίας, δημιουργεί και πάλι έναν κόσμο στον οποίο το γέλιο δεν λειτουργεί ως υπεκφυγή, αλλά ως τρόπος αποκάλυψης των πιο δύσκολων και συχνά επώδυνων πλευρών της πραγματικότητας.
Σε εντελώς διαφορετικό κλίμα, το βρετανικό θρίλερ «Bacon» της Σόφι Σουίθινμπανκ επανέρχεται από τις 28 Σεπτεμβρίου, σε σκηνοθεσία Έμιλυς Λουίζου. Το ερμηνευτικό ντουέτο του Γιώργου Μπένου και του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ αναμετριέται με μια ιστορία νεανικής βίας, επιθυμίας, εξάρτησης και συναισθηματικής χειραγώγησης. Η παράσταση, που εξελίχθηκε σε ένα από τα θεατρικά φαινόμενα της προηγούμενης περιόδου, επιλέγει τη λιτότητα και την εγγύτητα των δύο σωμάτων για να δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κόσμο, μέσα στον οποίο η οικειότητα συνυπάρχει διαρκώς με την απειλή.
Ιδιαίτερα ισχυρή θέση στον χάρτη των φετινών επαναλήψεων κατέχουν οι κωμωδίες — από τη σύγχρονη ελληνική σάτιρα μέχρι τη μαύρη κωμωδία και τη διαδραστική φάρσα.
Η «Καρυάτιδα!» του Γιώργου Καπουτζίδη επιστρέφει από τις 14 Οκτωβρίου, με την Αγορίτσα Οικονόμου στον κεντρικό ρόλο. Στο Θέατρο Βεάκη θα παρουσιαστεί ξανά «Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, με τους Παπαχαραλάμπους, Μαλκότση και Χαραλαμπούδη, ενώ στο Ιλίσια–Βολανάκης συνεχίζεται από τις 5 Οκτωβρίου «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου» της Φωτεινής Αθερίδου, με τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη.
Ο «Θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά επιστρέφει στο Studio Μαυρομιχάλη, σε σκηνοθεσία Ζαχαρία Τζουμάκα και Χρήστου Χριστοφή, αποκαλύπτοντας για ακόμη μία φορά πόσο εύθραυστη είναι η επίφαση του πολιτισμού όταν τέσσερις φαινομενικά λογικοί ενήλικες έρχονται αντιμέτωποι. Στο Θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζεται ξανά «Το κομπλεξικό» του Αχιλλέα ΙΙΙ, σε σκηνοθεσία Όλγας Ποζέλη, ενώ στο Θέατρο 104 συνεχίζει το «Δεκάξι» του Γιάννη Κεντρωτά από την ομάδα Lorem Ipsum, μια μαύρη κωμωδία για την ανθρώπινη ανάγκη να παραμείνουμε όρθιοι ακόμη και όταν όλα γύρω μας καταρρέουν.
Με αλλαγές στη διανομή επιστρέφουν για πέμπτη χρονιά οι «Μπαμπάδες με ρούμι» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα στο Θέατρο Αλίκη. Νέο καστ συναντάμε και στο «Όλα… λάθος!», σε σκηνοθεσία Θέμιδας Μαρσέλλου, ενώ στο Γκλόρια επανέρχεται το «Σεσουάρ για δολοφόνους», με την υπογραφή του Νικορέστη Χανιωτάκη και του Δημήτρη Μακαλιά. Η ιστορική διαδραστική κωμωδία εξακολουθεί να μετατρέπει τους θεατές σε ερευνητές, επιτρέποντας σε κάθε βραδιά να ακολουθήσει διαφορετική κατεύθυνση.
Θεατρικά ζευγάρια και ανθρώπινες συναντήσεις
Για πέμπτη και τελευταία χρονιά ο Τάσος Ιορδανίδης και η Θάλεια Ματίκα επιστρέφουν στο Θέατρο Άλφα με το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», ολοκληρώνοντας έναν ιδιαίτερα επιτυχημένο κύκλο. Στο Θέατρο Ιλίσια, ο Γρηγόρης Βαλτινός, βραβευμένος για την ερμηνεία του στο «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι», συναντά και πάλι επί σκηνής τον Γιάννη Σαρακατσάνη, σε μια ιστορία γύρω από τη φιλία, τη φθορά και τη συμφιλίωση με το αναπόφευκτο.
Οι θεατρικές συναντήσεις δύο προσώπων συνεχίζονται στη «Μικρή λέξη αγάπη» του Αύγουστου Κορτώ, σε σκηνοθεσία Αγγελικής Ξένου στο Από Κοινού, καθώς και στο υπαρξιακό δράμα του Δημήτρη Δημητριάδη «Η αλήθεια είναι…», με τον Γιάννη Δρακόπουλο και την Ηρώ Κισσανδράκη στο ΠΛΥΦΑ.
Για τρίτη χρονιά επιστρέφουν στο Άβατον οι «Λέξεις των άλλων» του Μάνου Θηραίου, ενώ στο Αλάμπρα θα παρουσιαστεί ξανά το «Κρυφτό» της Βάσιας Αργέντη, με τη Μαριάννα Τουμασάτου και τη Λένα Δροσάκη. Στο Baumstrasse, ο Πάνος Παπαδόπουλος και η Νεφέλη Φασούλη επαναφέρουν τις μουσικοθεατρικές «Μικρές ταπεινώσεις», μια παράσταση που γεννήθηκε μέσα από το προσωπικό ημερολόγιο του παππού του δημιουργού της.
Η απαιτητική μοναξιά του μονολόγου
Ξεχωριστή παρουσία στις φετινές επαναλήψεις έχουν οι μονόλογοι — μια από τις πιο εκτεθειμένες και απαιτητικές μορφές θεατρικής έκφρασης. Ο ηθοποιός βρίσκεται μόνος απέναντι στο κοινό, χωρίς τη στήριξη της σκηνικής συνομιλίας, καλούμενος να οικοδομήσει έναν ολόκληρο κόσμο με το σώμα, τη φωνή και τη σιωπή του.
Ο Δημήτρης Σαμόλης συνεχίζει για τέταρτη σεζόν τις «Στρακαστρούκες» στο Auditorium, ενώ ο Φαίδων Καστρής επιστρέφει στο Θέατρο Φούρνος με τη σόλο εκδοχή των «Περσών». Στο Θέατρο Αλκμήνη θα δούμε ξανά τον Κωνσταντίνο Μπάζα στο «Σεμινάριο βλακείας», τον Πέτρο Αποστολόπουλο στο «Στη σιωπή» και τη Μαρία Μαλταμπέ στην «Κίτρινη ταπετσαρία», ένα έργο στενά συνδεδεμένο με την ιστορία του φεμινιστικού κινήματος.
Η Κάτια Γέρου συνεχίζει με την «Αφηγήτρια ταινιών» στο Calderone Art Space, ενώ η Δέσποινα Σαραφείδου παρουσιάζει ξανά «Τα άνθη του κακού» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Διαφορετικές ως προς τη θεματική και την αισθητική τους, οι παραγωγές αυτές συναντώνται στην εμπιστοσύνη τους προς τον ηθοποιό και στη δύναμη της ζωντανής αφήγησης.
Οι παραστάσεις που νίκησαν τον χρόνο
Ορισμένες από τις επαναλήψεις έχουν υπερβεί προ πολλού τα όρια μιας ακόμη επιτυχημένης σεζόν και έχουν εξελιχθεί σε θεατρικά φαινόμενα.
Οι «12 ένορκοι», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, συμπληρώνουν δώδεκα χρόνια παρουσίας, ανανεώνοντας τη διανομή τους με τους Μιχάλη Μαρκάτη, Κωνσταντίνο Λάγκο και άλλους ηθοποιούς. Δώδεκα χρόνια συμπληρώνουν και τα «Ραδίκια ανάποδα» του Γιώργου Γαλίτη, τα οποία επιστρέφουν στο Altera Pars, επιβεβαιώνοντας ότι το καλοδουλεμένο μαύρο χιούμορ μπορεί να αντέξει στον χρόνο.
Στη δέκατη πέμπτη χρονιά της φτάνει η «Πόρνη από πάνω» του Αντώνη Αθερινού, με την Κατερίνα Διδασκάλου στο Θέατρο Νέος Ακάδημος. Το «Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου, με τον Φώτη Μακρή, συνεχίζεται για ενδέκατη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη, ενώ για έξι χρόνια παρουσιάζεται στον ίδιο χώρο το «Να σου πω μια ιστορία» του Δημήτρη Πλειώνη, βασισμένο στο έργο του Χόρχε Μπουκάι.
Τον πενταετή κύκλο του ολοκληρώνει πανηγυρικά το «Πάρτι της ζωής μου», με την Ελένη Ράντου και σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, στο Θέατρο Διάνα. Η μακροχρόνια παρουσία αυτών των παραγωγών δεν καταγράφει μόνο μια εμπορική επιτυχία. Δηλώνει ότι οι συγκεκριμένες παραστάσεις κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν σταθερό δεσμό με το κοινό και να μεταφερθούν από θεατή σε θεατή μέσα από την ισχυρότερη μορφή θεατρικής επικοινωνίας: την προσωπική σύσταση.
Στις ιστορικές επιστροφές εντάσσονται και τα «Κόκκινα φανάρια» του Αλέκου Γαλανού, έργο-ορόσημο τόσο για το ελληνικό θέατρο όσο και για τον κινηματογράφο, τα οποία ανεβάζει ξανά ο Βασίλης Πλατάκης στον Πολυχώρο Αυλαία.
Η λογοτεχνία ξανανεβαίνει στη σκηνή
Σημαντικό μέρος των επαναλήψεων στρέφεται στη λογοτεχνία, αναζητώντας τρόπους με τους οποίους ένα μυθιστόρημα, μια νουβέλα ή ένα προσωπικό κείμενο μπορεί να αποκτήσει θεατρικό σώμα.
Στο Rabbithole, ο Γιώργος Σίμωνας βυθίζεται ξανά στην «Κατάρρευση» του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, ενώ ο Στέργιος Ιωάννου παρουσιάζει στο Βαφείο το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι. Από τον ίδιο συγγραφέα προέρχεται και ο «Μέγας Ιεροεξεταστής», τον οποίο ερμηνεύει για ενδέκατη χρονιά ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος στο Θέατρο Αλκμήνη.
Στον ίδιο χώρο, η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη επαναφέρει για έβδομη χρονιά τον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς» του Τολστόι, με τον Γιώργο Γαλίτη και τον Θανάση Κουρλαμπά. Από το έργο του Τολστόι προέρχεται και η «Ανάσταση», την οποία παρουσιάζει ο Βασίλης Τριανταφύλλου στο Nous. Στο Arroyo, οι Λάζαρος Βαρτάνης και Στέφανος Παπατρέχας επιστρέφουν στο «Καταραμένο παιδί» του Μπαλζάκ, ενώ στο Olvio ο Κώστας Παπακωνσταντίνου παρουσιάζει ξανά τους «Κάλπηδες» του Στρατή Μυριβήλη.
Στο Ρεκτιφιέ, ο Θανάσης Δόβρης επαναφέρει τη σκηνική σύνθεση «ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ», βασισμένη στη νουβέλα The Darfsteller του Walter M. Miller Jr., ένα έργο που συνομιλεί με τη σύγχρονη ανησυχία για τη θέση του ηθοποιού και της τέχνης σε μια εποχή τεχνολογικής αυτοματοποίησης.
Στο Θέατρο Μεταξουργείο επιστρέφουν δύο ακόμη λογοτεχνικές παραγωγές. Η «Πλεξούδα» της Λετισιά Κολομπανί, σε σκηνοθεσία Κυριακής Σπανού, με τις Γιασεμί Κηλαηδόνη, Παναγιώτα Βλαντή και Χρύσα Βακάλη, μεταφέρει στη σκηνή τις ιστορίες τριών γυναικών από διαφορετικές γωνιές του κόσμου. Παράλληλα, το «Ψυχάρης – Το ταξίδι μου», σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιώργου Πετρούνια, επαναφέρει το ιστορικό ταξίδι του θεμελιωτή του δημοτικισμού.
Σπουδαίοι συγγραφείς, δυνατές ερμηνείες
Για δεύτερη σεζόν, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και η Έφη Μουρίκη πρωταγωνιστούν στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Έντουαρντ Άλμπι, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια στο Θέατρο Ζίνα. Το αμείλικτο έργο του Άλμπι εξακολουθεί να λειτουργεί ως μια δοκιμασία ερμηνευτικής αντοχής, καθώς η συναισθηματική βία, η συνεξάρτηση και οι ψευδαισθήσεις του ζευγαριού αποκαλύπτονται σταδιακά μπροστά στους θεατές.
Ο Θανάσης Παπαγεωργίου συναντά ξανά τον «Πατέρα» του Φλοριάν Ζελέρ στο Θέατρο Στοά, ενώ ο Νίκος Δαφνής επαναφέρει στο Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα το «Χορεύοντας στη Λούνασα» του Μπράιαν Φρίελ, ένα έργο για τη μνήμη, την οικογένεια και τις ζωές που περιορίστηκαν από τις κοινωνικές συμβάσεις.
Παραστάσεις-γροθιά στο στομάχι
Ανάμεσα στις επαναλήψεις ξεχωρίζουν και παραγωγές που βασίζονται σε ηλεκτρισμένες ερμηνείες, έντονο σκηνικό ρυθμό και έργα με ευδιάκριτο πολιτικό ή κοινωνικό αποτύπωμα.
Η «Δίκη» του Κάφκα επιστρέφει στο ARK, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη και με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο Θέατρο Κιβωτός επαναλαμβάνεται η «Κουζίνα» του Άρνολντ Γουέσκερ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή και με τον Μιχάλη Σαράντη σε κεντρικό ρόλο. Στο Δίπυλον επιστρέφει το «1984» του Τζορτζ Όργουελ, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Παπαγεωργίου, επιβεβαιώνοντας τη δυσάρεστη επικαιρότητα ενός έργου που μιλά για την παρακολούθηση, τη χειραγώγηση της αλήθειας και τον απόλυτο έλεγχο.
Στο Θέατρο Χώρα θα παρουσιαστούν ξανά τα «Ανεξάρτητα κράτη» των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη. Το ίδιο συγγραφικό και σκηνοθετικό δίδυμο επαναφέρει στο Θέατρο Σταθμός και το «Αρμπάιτ», ενώ στον ίδιο χώρο συνεχίζεται «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, καθώς και οι sold-out «Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα» του Κωνσταντίνου Ντέλλα.
Για τέταρτη χρονιά συνεχίζεται στο Θέατρο Δημήτρης Χορν ο «Μάρτυρας κατηγορίας» της Αγκάθα Κρίστι, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Με ανανεωμένο θίασο, στον οποίο συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι Γιάννης Βούρος, Δημήτρης Πιατάς, Ευγενία Δημητροπούλου και Μέμος Μπεγνής, η παράσταση βυθίζει και πάλι το κοινό σε μια πολύκροτη δικαστική υπόθεση, όπου οι μαρτυρίες ανατρέπονται, οι βεβαιότητες κλονίζονται και η αλήθεια αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη από όσο αρχικά φαίνεται.
Καλλιτεχνικές προσωπικότητες αποκτούν σκηνική ζωή
Ο Νικορέστης Χανιωτάκης υπογράφει και τη μουσικοθεατρική παραγωγή «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης», η οποία επιστρέφει από τις 7 Οκτωβρίου με αλλαγές στη διανομή και με τους Αιμιλιανό Σταματάκη, Νίκο Γκέλια, Αναστασία Τσιλιμπίου και Γιάννη Καλαντζόπουλο. Η παράσταση επιχειρεί να προσεγγίσει όχι μόνο τη δημόσια εικόνα και τη μουσική παρακαταθήκη του Ξυλούρη, αλλά και τον άνθρωπο πίσω από τη μυθική μορφή: τη διαδρομή, τις αξίες, τις αντιστάσεις και τη βαθιά σχέση του με την Κρήτη.
Η μουσική και το θέατρο συναντώνται επίσης στα «Ημερολόγια του Φρεντερίκ Σοπέν», με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου και σε σύλληψη της Τατιάνας Παπαγεωργίου, που επιστρέφουν στο Ωδείο Αθηνών στις 26 Σεπτεμβρίου. Μέσα από επιστολές, ημερολογιακές καταγραφές και μουσικές συνθέσεις, η παράσταση αναζητά τον εύθραυστο, ανήσυχο και βαθιά ανθρώπινο Σοπέν πίσω από την εξιδανικευμένη εικόνα του μεγάλου ρομαντικού συνθέτη.
Στο Μίνι Πειραιώς 131 παρουσιάζεται ξανά από τις 6 Οκτωβρίου το «Θεόφιλος Sold» της Όλιας Λαζαρίδου, με τον Χάρη Χαραλάμπους-Καζέπη στον ρόλο του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ. Η παράσταση στρέφει το βλέμμα της στον ιδιόρρυθμο λαϊκό ζωγράφο που δημιούργησε ακούραστα στο περιθώριο της επίσημης καλλιτεχνικής ζωής, γνώρισε την απόρριψη και τη χλεύη, αλλά μετά τον θάνατό του αναγνωρίστηκε ως μία από τις πιο ιδιαίτερες φυσιογνωμίες της νεοελληνικής τέχνης. Ήδη από τον τίτλο της, η παραγωγή αφήνει να διαφανεί ένας εύστοχος προβληματισμός γύρω από τον τρόπο με τον οποίο η αγορά οικειοποιείται και εμπορευματοποιεί τον κάποτε ανεπιθύμητο καλλιτέχνη.
Στο Θέατρο Καλλιρρόης επιστρέφει από τις 14 Οκτωβρίου ο «Κοιμώμενος Χαλεπάς, ο σαλός άγιος» του Άγγελου Ανδρεόπουλου, με τον Γιώργη Κοντοπόδη και σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου. Η παράσταση προσεγγίζει τη βασανισμένη ζωή και τη δημιουργική πορεία του Γιαννούλη Χαλεπά, εξερευνώντας τη λεπτή και συχνά βίαια καθορισμένη από τους άλλους γραμμή ανάμεσα στην καλλιτεχνική ιδιοφυΐα και στην ψυχική ασθένεια. Η ζωή του σπουδαίου γλύπτη προσφέρει το υλικό για μια σκηνική αφήγηση γύρω από τον εγκλεισμό, την οικογενειακή καταπίεση, τη μοναξιά, αλλά και την ακατανίκητη ανάγκη για δημιουργία.
Στον ίδιο χώρο και από τους ίδιους συντελεστές επανέρχεται από τις 30 Σεπτεμβρίου και η «Λούπα» της Εύης Κολιαδήμα. Πρόκειται για ένα τολμηρό ταξίδι ανάμεσα στη λογική και στην ψυχική αποδιοργάνωση, το οποίο συμπληρώνει ουσιαστικά τον προβληματισμό του «Κοιμώμενου Χαλεπά». Και στις δύο περιπτώσεις, το θέατρο δεν αντιμετωπίζει την ψυχική διαταραχή ως εύκολο σκηνικό θέαμα, αλλά επιχειρεί να εισχωρήσει στον εσωτερικό κόσμο ανθρώπων των οποίων η πραγματικότητα δεν χωρά στα συμβατικά όρια του «φυσιολογικού».