Πέθανε σε ηλικία 94 ετών ο αγαπημένος ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος, βυθίζοντας στη θλίψη τον καλλιτεχνικό χώρο. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή ενώ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη η κηδεία του στην Κάρυστο Ευβοίας -μια επιθυμία του ίδιου του ηθοποιού.
Από τον Πειραιά στο Θέατρο Τέχνης του Κουν
Γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1932, ο Άγγελος Αντωνόπουλος μεγάλωσε σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε ακόμη να επουλώσει τις πληγές της Κατοχής και του Εμφυλίου. Από νωρίς κατάλαβε πως η θέση του ήταν πάνω στη σκηνή. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος γεννήθηκε στα Ολύμπια, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία, και είχε καταγωγή από τη Γορτυνία. Μεγάλωσε στα Ταμπούρια και στην Αρχαία Ολυμπία. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» και για πολλά χρόνια δίδαξε ο ίδιος υποκριτική.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, έχοντας δάσκαλο τον θρυλικό Κάρολο Κουν — μια σχέση που επηρέασε καθοριστικά την αισθητική και την αντίληψή του για την υποκριτική.
Υπηρετώντας όλα τα είδη του θεάτρου
Ξεκίνησε παίζοντας σε παραστάσεις μεγάλων συγγραφέων Ελλήνων και ξένων υπό την καθοδήγηση του Καρόλου Κουν. Μετά τον Κουν, η διαδρομή του στο θέατρο συνεχίστηκε σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μυράτ στο θέατρο Μουσούρη.
Από το 1962 και για δέκα χρόνια συμμετείχε σε μεγάλους θιάσους.
Συνεργάστηκε με όλες τις πρωταγωνίστριες και τους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, σε όλα τα θεατρικά είδη:
«Ιούλιος Καίσαρ» (του Σαίξπηρ), «Η άνοδος του Αρτούρου Ούι» (του Μπρεχτ), «Έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών» (του Ουστίνοφ), «Ο γλάρος» (του Τσέχωφ), «Τοβάριτς» (του Ζακ Ντε Βαλ) κ.ά.
Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ’60, σε μια εποχή που το ελληνικό θέατρο αναζητούσε νέα ταυτότητα. Από την πρώτη στιγμή ξεχώρισε για τη σοβαρότητα, την πειθαρχία και τη σπάνια θεατρική του στόφα.
Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του το 1971, ύστερα από πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να συμμετάσχει στη σειρά «Άγνωστος Πόλεμος» του Νίκου Φώσκολου. Ακολούθησαν εμφανίσεις στις σειρές «Οι Πανθέοι», «Το φως του Αυγερινού», «Μαντάμ Σουσού», «Ουράνιο Τόξο», «Οικογένεια – Οικογένεια», «Καζίνο», «Συμφωνία Σιωπής» και «Πρόβα Νυφικού». Η τελευταία τηλεοπτική του εμφάνιση ήταν στη σειρά «Τα Παιδιά της Νιόβης» το 2004. Έγραψε το μυθιστόρημα «Οι επιβάτες του φεγγαριού» (Εκδόσεις Αιώρα, 2006) και την ποιητική συλλογή «Αφύλακτη διάβαση» (Εκδόσεις Αιώρα, 2011).
Δεν ήταν ποτέ «σταρ» με τη συμβατική έννοια. Δεν επιδίωξε το εύκολο χειροκρότημα. Υπηρέτησε το θέατρο σαν λειτούργημα.